برشی از شب

كاش مينا ساكت بود،
و پنجره، پر از شعر
من و سطح و رنگ
من و صدا و سنگ
با هم هم‌آواز.

كاش مينا ساكت بود،
مثل صدای رعد
مثل بالِ جيرجيرك
مثلِ خاطراتِ قرمزِ خيالِ من.

كاش مينا ساكت بود،
با من به اوج می‌نشست
بر بوم و رنگ،
كاش مينا ساكت بود...

اين شعر را دوستِ بسيار عزيزم پروانه برای من سروده، از پروانه‌ی عزيزم به خاطر احساساتِ لطيف و صميمی‌اش بسيار سپاسگزارم.